Ik heb geen gemakkelijk leven gekozen voor mijn lichaam.
Ik begon met vechtsporten: karate, judo, daarna boksen — Engels, Amerikaans, kickboksen. Ik heb gevochten, ik had het geluk om te trainen met kampioenen. En daar leerde ik het enige dat telt: je incasseert, je staat op, je gaat door.
Daarnaast sportstudies — fysieke voorbereiding, levensstijl, EHBO. Alles om één reden: ik wilde het leger in. Het was geen verplichting, het was mijn doel. Ik nam dienst.
En daar kreeg ik een diagnose: een auto-immuunziekte. Ik ontdekte een pijn die de volgende ochtend niet wegging.
Er was geen wondermiddel. Er waren artsen, een volledig heroverwogen levensstijl, voeding, geduld. Jaren. Toen de dingen stabiliseerden, ging ik werken in de bouw. Onder de grond, met de spade, pijpleidingen vervangen in instortende greppels. Vijftien jaar. Blessures. Een rug en nek die niets vergeten.
In de tussentijd ontmoette ik mijn vrouw, we kregen twee kinderen.
Wat me op de been hield, was nooit een voorwerp. Het is een manier van leven: elke dag bewegen, stretchen, ademen, naar jezelf luisteren. Maar in die manier van leven waren er hulpmiddelen. Een springtouw. Elastieken. Een katrol. Een wiel. Niets magisch — eenvoudige dingen die me hielpen om elke dag vooruit te komen.
Orensya is daaruit ontstaan. Niet uit een trend. Uit vijftien jaar zoeken naar hoe je een lichaam, dat te veel wordt gebruikt, in vorm kunt houden.